"Mów o marzeniu, spróbuj je zrealizować" Bruce Springsteen, Badlands
INSPIROWANE FAKTAMI
LUTON SSIE
Wrzesień 1980.
Mój kumpel, Matt, i ja urodziliśmy się w tym samym dniu.
On dostał choppera.
Jest szybki i super wygląda.
Ja dostałem kostkę Rubika,
a Matt dał mi niechciany pamiętnik,
więc będę w nim pisał codziennie.
Rosjanie są w Afganistanie od 363 dni.
Mój ulubiony kawałek to Baggy Trousers grupy Madness.
Matt, nie mogę się doczekać, aż pojedziemy do Londynu.
Patrz, ilu ludzi tam jedzie.
No. Kto by chciał zjechać z autostrady w Luton?
- Chodź. - Dobra.
Wskakuj.
- Siedzisz? - Tak.
To jedziemy.
Ale super, Matt!
Najlepsi kumple na zawsze!
SIEDEM LAT PÓŹNIEJ
Kurczak już wkrótce.
Świetnie, dzięki. Do zobaczenia.
Proszę, Javed, synu.
Do widzenia, serze i ogórku.
Koniec letniej pracy.
Zimna wojna trwa nadal.
Reagan i Thatcher nadal przewodzą.
A ja utknąłem w Luton z resztą stada.
Żadnej zabawy, wolności czy przyszłości,
bo w Luton jest jak w zadzie.
SIŁA MUZYKI
Matt.
J! Ty ciamajdo.
- Jak było na Ibizie? - Superowo.
Tam poznałem Emmę. Jest z St. Albans.
- Pracuje w HMV. - Dobrze?
Fajnie.
Skończyłem właśnie pracę.
Piszę nową piosenkę dla twojej kapeli.
O zimnej wojnie.
Javed stale pisze,
wiesz, pamiętnik, wiersze.
Kiedyś napisał o coś o Bo Derek i jej to wysłał.
I twoje najlepsze wypracowania.
- Pamiętasz? - Jasne.
Pet Shop Boys to najlepszy
kawałek w tym roku.
Mówiłem, że syntezatory to przyszłość.
Najlepszego na urodziny, koleś.
Kupiłem na lotnisku.
To symbol płodności z Balearów.
Dzięki.
Pomyślałem, że ci może pomóc
zerwać kiedyś jakąś laskę.
Nie miał nigdy dziewczyny.
Religia ci zabrania?
Nie. Dzięki, Matt.
- Do zobaczenia, koleś. - Narka.
Nie wie, co traci.
Co oni wyprawiają?
Jak możesz się z nim przyjaźnić?
Nie ma wcale wstydu.
Nie przeniosłem się z Bury Park, by to oglądać.
Masz mu powiedzieć, że tak nie można.
To złe zachowanie w dobrej dzielnicy.
Tato, to Anglik.
Idzie twoja siostra.
Wyjmij zakupy z wozu.
Powrócił Matt, co?
By mnie torturować perfekcyjnym życiem.
Śmiało, synu!
A to kto?
W porządku, J? Nauczyłem go wszystkiego.
Wszystkich sztuczek.
Miło cię widzieć, księżniczko Emmo.
Proszę, skarbie.
Dziewiętnaście i pół funta.
Jutro rano podrzucę kolejne 30 sukienek.
To szczęście mieć tak pomocną rodzinę.
Wystarczy spojrzeć.
Moje dzieciaki myślą, że są w hotelu.
Coś panu powiem,
to sztuka wychować dzieci jak pan.
- Na razie, skarbie. - Do widzenia.
Javed.
Trzeci września 1987.
Mój ojciec żyje w innej epoce.
Traktuje mnie, jakbym miał sześć, a nie 16 lat.
Javed, beta, chodź!
Jesteśmy gotowi na twoje święto!
Nadchodzi.
Wszystkiego najlepszego.
Czas na elegancję. Nie jesteś już dzieckiem.
Dzięki, kuzynko.
Nie kuzynko. Siostro.
Zapalmy świeczkę.
Yasmeen, zdjęcie.
Pełen uśmiech.
Pomyśl życzenie, beta.
Zarobić kupę forsy,
pocałować dziewczynę, wynieść się z tego grajdołu.
Miałeś napisać piosenkę pop.
Kto pisze kawałki o wojnie atomowej i Thatcher?
Twoje teksty wieją deprechą.
Są o braku forsy albo o tym,
że nie wolno ci oglądać Rocky'ego.
To nieprawda.
Piszę o polityce i Reaganomice, i...
Javed.
Przez cztery lata pisałeś
tylko o chrzanionym tatusiu,
który ci nie pozwolił
na Acorn Electron z 32 kilobajtami RAMu.
Miał też 32 kilobajty ROMu.
Nie mogę stale śpiewać o tobie i twoim tatusiu,
no nie?
Każe ci też brać klasy zaawansowane?
Nie, sam chcę. Chcę iść do college'u.
Dobre stopnie pozwolą mi iść na uniwersytet.
Tylko tak mogę się stąd wydostać.
Jest 4.00 w Nowym Jorku, 16.00 w Tokio
i 9.00 tutaj, w Luton.
Słuchacie radia LUVIC,
oficjalnej stacji College'u w Luton.
Jestem Colin Hand, ręka, która obraca gramofon.
A pierwsza na nowy rok
jest lekcja na temat miłości.
Pierwszy dzień. Zacznij na szczycie i tam się trzymaj.
Pilnie studiuj, żebyś nie musiał
całe życie pracować w fabryce jak ja.
Tak, tato.
Jak chcesz odnieść sukces,
patrz na Żydów w klasie.
Rób to, co oni.
To ludzie sukcesu.
To trochę rasistowskie, tato.
Ale prawdziwe.
Cześć!
Masz tu studiować, rozumiesz?
W stosownym czasie znajdę ci żonę.
Zostaw to mnie.
Pamiętaj, daj spokój dziewczynom!
Naśladuj Żydów!
Bardzo przepraszam. Nie rozbiłem?
- Kto to? - The Boss.
Jaki szef?
Szef nas wszystkich.
Wszyscy już są?
Zwracajcie się do mnie pani Clay.
Chcę wiedzieć, po co tu jesteście.
- Ochotnik? - Żeby zdać egzaminy.
Dzięki Maggie Thatcher,
nawet jeśli zdacie egzaminy i dostaniecie dyplom,
nie znajdziecie pracy.
Ten kurs ma polegać na tym,
byście poznali, gdzie jesteście i co myślicie.
W tym roku poznamy pisarzy...
nieśmiertelnych.
Ich treści są uniwersalne. Szekspir, Dickens, Woolf.
Kto chce żyć na wieki, jak oni?
Kto chce zostać pisarzem?
- Pani Clay? - Tak...
Jestem Eliza.
Czy zadaniem pisarza nie jest otwierać ludziom oczy,
zmieniać świat?
Tak, to dobry początek.
Ci podziwiani tacy właśnie są.
Mówią światu coś, co winien usłyszeć.
Przypomnij mi, jak masz na imię?
Javed.
Javed, podniosłeś rękę,
a potem ją opuściłeś.
Pani Clay, piszę wiersze i pamiętnik
od jakichś sześciu lat.
Ale to pewnie nieciekawe.
To po co to robisz?
Nie wiem.
Chyba żeby zapisywać myśli.
W moim domu nikt nie może
wygłaszać opinii, prócz taty.
- Dla ciebie, skarbie? - Frytki z fasolą.
To kiepskie miejsce.
To Narody Zjednoczone wojujących plemion.
Mamy Gotów, ekipę Salt-N-Pepa,
chłopców Wham!, dziewczyny Bananarama, i...
Elizę, bystrą, impertynencką
i politycznie zaangażowaną w uwolnienie Nelsona Mandeli.
No i mnie.
Nigdzie nie należę.
Hej.
Bilal Bezkumplowy.
W porządku?
Co piszesz?
- Nic. - Esej?
Tak szybko? Kujon czy co?
To tylko pamiętnik.
Powiedz mi coś o The Bossie.
Bruce wykłada wszystko
co prawdziwe w tym gównianym świecie.
Serio?
Co on wie o naszym świecie?
Pilnuj ich jak oka w głowie, okej?
Potem mi podziękujesz.
tylko zmęczony
Splunął na mnie chłopak
po napisaniu na murze świństw.
Tym razem próbowałem nie uciekać.
Próbowałem się postawić i powiedzieć:
"Nie boję się, ty głupi pajacu.
Nie jesteś ode mnie lepszy.
To także moje miasto".
Postaw mu się. Dlaczego uciekasz?
Zmierz się z parszywym narodowcem. Przecież cię stać.
- Gdzie Matt? - Jest zajęty.
Emma! Po co otwierasz drzwi
w takim stroju?
- W porządku, koleś? - Tak.
Przyniosłeś tekst?
Przyszedłem powiedzieć, że nad tym pracuję.
Będziesz na mojej imprezie?
- Jasne. - To dobrze.
Przyjdą kumpele Emmy
i znam jedną akurat dla ciebie.
- Nie jest wybredna. - Serio?
- Tak. - Dzięki.
Tym razem przyjdę, obiecuję.
Ile razy muszę ci mówić?
Pakistańczycy nie chodzą na imprezy.
Myślałem, że jestem Brytyjczykiem.
Nie znasz tego kraju jak ja.
Pamiętasz Enocha Powella?
Nigdy cię nie zaakceptują, beta.
Matt mnie akceptuje.
Posłuchaj, jesteś szczęściarzem.
Zawsze będziesz Pakistańczykiem.
Nigdy Brytyjczykiem.
- Zaczekaj. - Znowu?
Zaczekajcie na mamę.
Na trzy. Raz, dwa, trzy i pchamy!
Teraz wszyscy do tyłu!
Raz, dwa, trzy, pchamy!
Jedziemy!
Wsiadaj, szybciej!
Jedziemy!
Świetna dzielnica, Shah-ji.
Jesteśmy tu pierwszymi Pakistańczykami.
Pamiętasz, jak przyjechaliśmy w latach 1970?
Luton był wtedy dobrym miastem.
Dziś za dużo tu Pakistańczyków.
Potrzebuję twojej pomocy
w podaniu o nowy kredyt.
Posesja obok?
Dla mojego najstarszego. Wkrótce się żeni.
Moje gratulacje.
Jeszcze o tym nie wie.
Ale to dobry chłopak. Robi, co mu się każe.
- Obrobimy Pakistańczyków. - Dziękuję.
- Co wyprawiacie? - On sika.
Celuj w dywan.
To my, chuliganie. Dostarczamy sikanie.
Szczamy na Pakistańczyków!
Co tu się dzieje?
Sikają na mój dywan.
Wyczyść to, szybko.
- Proszę. - Dzieciaki
zabawiają się.
Śmierdzące Pakistańczyki!
W porządku. Po to mamy tu plastik.
Zmyłem wam podłogę.
Uważaj, bo trafi na dywan.
Paki!
Javed.
Nie tego oczekiwałeś?
To twój trzeci esej.
Zaczynam cię rozumieć...
Piszę też wiersze.
Myślałem, że zrozumiałem temat.
Krótki fragment o indyjskich żołnierzach
tęskniących za domem w okopach
był niesamowity.
To był twój głos.
Chciałam więcej.
Opowiedz mi o wierszach.
- To badziewie. - Może, ale to twoje badziewie.
Nie przestawaj,
a kiedyś może nie będą badziewiem.
Chcę pisać do gazetki.
Obecnie nie poszukujemy no wych dziennikarzy.
Lubię pisać i chcę się uczyć.
Mogę ci pokazać swoje prace.
Wolałbym nie.
I swoje wiersze.
Nie chcę ich czytać.
Beti, tak się cieszę. Znaleźli chłopaka.
I nie jest kierowcą taksówki?
Nie, beti. Ma dyplom.
Magisterium z Uniwersytetu Rawalpindi.
Poproszę o nadgodziny...
Vauxhall likwiduje tysiąc miejsc pracy
próbując zmniejszyć koszty operacyjne o jedną czwartą.
Zwolnienia nastąpią w fabrykach
w Luton i Ellesmere Port.
Firma twierdzi, że wczesna emerytura
dla tych powyżej 55 lat
winna zmniejszyć załogę
z 12 i pół tysiąca
do wymaganego limitu,
ale związkowcy sądzą,
że będzie konieczne więcej zwolnień.
Vauxhall, wytwarzająca
samochody General Motors...
Co oni mówią?
Vauxhall zwalnia połowę załogi. Tato straci pracę.
Nie, beta. Pracuje tam od 16 lat.
Nadgodziny, nocne zmiany, co chcieli.
Z tych po 50, tylko czterech utrzymało pracę.
Średni okres bycia bezrobotnym to dziewięć lat.
Vauxhall pozbyło się taty jak starego, zużytego silnika.
No mów.
Szanowne General Motors, powiem to wprost.
Zabraliście pracę tacie i zniszczyliście całą rodzinę.
Ja muszę rzucić studia,
a mama szybciej pracować.
Moje życie to teraz koszmar.
Chcę uciec z tego miasta rozpaczy.
Rzecz to zbrodnicza czy nowa?
Nic nie mogę zrobić, siedząc tu,
próbując rymować słowa.
Dziś wcześniej
dzwoniła kobieta,
mówiąc, że nadchodzi huragan.
Widzowie, nie martwcie się. Nie nadchodzi.
Ale skoro już o tym,
będzie dość wietrznie.
W porządku, J?
Co się z nami stanie?
Javed?
Nie wiem,
ale głupie wiersze nie pomogą.
Nie mów tak.
Shazia, ty i ja urodziliśmy się w złym czasie,
złym mieście i w złej rodzinie.
tylko zmęczony
zmęczony znudzony
ratunku
to jasny przekaz
ruszam się
sprawdzam jak wyglądam
zmienić ubranie włosy twarz
i nigdzie nie idę
żyję w tej norze
gdzieś coś się dzieje
ognia nie rozpalę
nie mam czym rozpalić ognia
Hej! Odbiło ci całkiem?
Zamknij to pieprzone okno.
W całym domu teraz zimno.
Słuchaj naszej muzyki,
bo się pogubisz i siebie znienawidzisz.
tak sobie siedzę starzeję się
śmieją się ze mnie
zrzucam z ramion ciężar świata
do rozpuku się śmiej
łaź po ulicach tego miasta
to ono cię wykańcza
HEJ KOCHANA
głód mnie pożera
chcę już coś zrobić
Napisz Tę Książkę
naprawdę próbowałem
wybuchnij i rozwal to miasto na KAWAŁKI.
chwyć za nóż i wytnij ten ból z serca.
psy na ulicy Głównej WYJĄ
one rozumieją
RZUĆCIE choć moment w moje RĘCE
nie jestem chłopcem NIE, jestem mężczyzną...
i WIERZĘ w Ziemię Obiecaną
psy na ulicy Głównej WYJĄ
one rozumieją
RZUĆCIE choć moment w moje RĘCE
Nie jestem chłopcem NIE, jestem mężczyzną...
i WIERZĘ w
"Gdybym mógł wziąć w swoje ręce choć jeden moment, to szczerze...
nie jestem chłopcem, proszę pana. Jestem mężczyzną,
i w ziemię obiecaną wierzę!"
Moje wiersze.
Wyciągnąłeś je z kosza?
Tak, bo wyrzuciłem je wczoraj wieczorem.
Ale potem zmieniłem zdanie.
Nie są genialne, ale są moje.
Roops!
Roops. Wszystkiego wysłuchałem.
Obu taśm.
I mówię ci, czułem to w samym środku.
Jakby wiedział wszystko, co czułem,
i wszystko, czego chciałem.
Przecież to: "Czasem czuję się tak, że chcę wybuchnąć.
I rozwalić całe to miasto.
Weź nóż i wytnij z mego serca ten ból."
Nie wiedziałam, że taka może być muzyka.
No bo: "Czy marzenie to kłamstwo, jeśli się nie spełni?
Albo coś jeszcze gorszego?"
Gratulacje. Przeszedłeś Bruce'ową inicjację.
Nie zapomina się pierwszego razu.
Coś napisałem.
Prosiłem, żebyś coś napisał?
Musiałem to napisać. O muzyce.
- Recenzja płyty. - Jakby. Przeczytasz to?
"To miasto pełne przegranych,
a ja wyjeżdżam, by wygrać.
Thunder Road. Springsteen."
Nikt już nie słucha Springsteena. To historia.
Możesz to przeczytać? Bardzo proszę.
Javed.
Zawiodłeś mnie.
Nie podobają się pani wiersze.
Jak mogłeś je wyrzucić,
nim ktoś je przeczytał?
- Przeczytała pani? - Każdy.
Nawet W Luton jest jak w zadzie?
Tak.
Znam też inne miejsca,
do których można wsadzić Luton.
Ale chodzi o to, że są surowe i takie inne.
Musisz sprawić,
by ten niewidzialny i nieobecny głos został usłyszany.
Pani jest moją profesorką.
Czy to zainteresuje kogoś innego?
- Mnie tak. - Widzisz?
Przestań wątpić. Pisz dalej.
Tato nie wie, że wziąłem angielski.
Myśli, że ekonomię.
Chodzi o to, czego ty chcesz.
Masz dar, Javed.
Zostaniesz pisarzem, jeśli popracujesz.
Serio? Ja?
Bruce Springsteen to nie romantyczna i odległa postać,
która śpiewa o odległych sprawach.
To chłopak z okolicy. Mówi o rzeczach,
które znamy wszyscy zbyt dobrze.
Jest jednym z nas. On to New Jersey.
Nazywamy go The Boss, bo jest Szefem.
Zapanował wielki entuzjazm
po czymś takim jak Born to Run.
A teksty piosenek
zaczęły tyczyć
spraw raczej smutnych.
Ostatnio próbowałem głównie
ograniczyć się tylko do tego, co czuję.
Przykroić na miarę życia.
Moja siostra wyszła wcześnie za mąż.
Szwagier był robotnikiem budowlanym.
Nagle przestali budować,
bo nastała recesja.
I nadeszły ciężkie czasy dla nich.
Mieli parę dzieciaków. Ciężka sprawa.
Gdybym wierzył teraz w bohaterów,
byliby właśnie jak oni,
no wiesz, ludzie, którzy coś robią na tym świecie.
To dla mojego szwagra i siostry.
- Kto to był w telewizji? - Nikt.
- Bruce Springsteen. - Springsteen? Żyd?
Żyd? Nie.
Amerykanin.
Napisałeś ten list dla pana Shaha?
Napiszę.
Witam. W czym mogę pomóc?
Jeśli to skarga
na maszynę do szycia żony,
to musi pan zrozumieć, że wzięliśmy więcej pracy,
by związać koniec z końcem.
Przyszedłem z tym.
"Jesteś na zakręcie, narodowy męcie",
autor: Javed Khan?
Panie Evans, pisanie to hobby mojego syna.
Nie chciał na pewno pana urazić.
Javed, przeproś.
Czterdzieści osiem lat temu
poszedłem z przyjaciółmi na wojnę,
by walczyć z tymi ze swastykami.
Dziś widzę, jak młodzi w Londynie noszą swastyki.
To bardzo odważny wiersz, młody człowieku.
Pisz więcej, żeby cię usłyszeli.
Narodowe szumowiny, zaiste.
Podobał mu się mój wiersz.
Po co piszesz te śmieci?
Przepraszam.
Przeczytałeś?
- Tak. - I co?
To wcale nie recenzja,
a raczej tysiąc słów
skrytego schlebiania.
Potrafię lepiej.
Rozłóż je równo.
Jesteś Muzułmaninem?
- Tak. - Pakistańczyk, który kocha Springsteena?
To ma potencjał.
Popraw wstęp, a wydrukuję to.
Hurra!
Trzynaście pakunków. Czyli 130.
50 pensów za sztukę. Jestem winna 65 funtów.
Cudnie. To samo na przyszły tydzień?
Moja żona chce 20.
Połowę więcej od tego, co zrobiła w zeszłym tygodniu?
Dwadzieścia to za dużo.
Yasmeen, Javed, pomóżcie jej.
A niech to.
Możemy zrobić 20.
Yasmeen może pomóc.
Dzieci pomogą. I ja.
Yasmeen pracuje. Javed i Shazia studiują.
Pracuję do północy, do pierwszej.
To za dużo.
Rachunek za prąd. Za telefon.
Rachunek za gaz.
Yasmeen wychodzi za mąż.
Potem Shazia. Potrzebujemy pieniędzy.
Pomagasz przecież ludziom z meczetu.
Każ im sobie płacić.
Tego nie mogę.
Oglądasz domy, na które cię nie stać
i pomagasz w hipotekach.
I co z tego masz?
Co by ludzie powiedzieli,
gdybym to robił dla pieniędzy?
Proszę.
No i co robimy?
Niech będzie 20.
Dobrze, przyniosę następne siedem.
Javed.
Jesteś moim jedynym synem.
Musisz robić więcej.
Tato, ale nie ma pracy.
Trzeba próbować, beta.
Marzyłem, by tu przyjechać i ciężko pracować dla rodziny.
Nie możemy się poddać.
Szefie, to się nie powtórzy.
Oby nie.
- Ma pan jakąś pracę? - Javed, synu,
ani w weekendy, ani dorywczo, nic.
- Przykro mi. - No tak.
Masz już dziewczynę?
Co z tym robicie?
Bierz śmiało.
Spróbuj telemarketingu.
Możesz być każdym.
Tomem, Dickiem czy Alim.
Spróbuję. Tato potrzebuje gotówki.
Zdecydowaliście się na coś?
- Herbatę. - A jaką?
Słodką, jak dziewczyny.
Wiesz, co pomogło Bruce'owi
w gównianym życiu?
Dziewczyny.
- Były wybawieniem. - Jasne.
Kochamy takie wybawienie.
Chciałbym tak pisać o dziewczynach jak Bruce.
Życie to nie piosenka Springsteena.
Jeśli trafi się taka,
zarost jak Chewbacca,
to chyba się nie udało.
Coś ci przyniosłem.
Spadać stąd.
Jest dużo wolnych miejsc.
Ale to teraz nasz stolik.
Mamy was stąd usunąć?
Wstawać.
- No już. - Wynocha.
Szybko.
- Dobry chłopiec. - Szybciutko.
Oj, nie, nie.
Dalej, prosimy.
Dalej was czuję stąd,
rozumiecie?
Dalej, dalej. Dzięki.
Powinniśmy coś powiedzieć.
Nie możemy się na to zgadzać.
Gdzie taśma?
No i co, że ci mówiłem?
Idź dalej, koleś.
Co robisz, koleś?
Czy to... jakiś super ciapaty film?
Ciapaty numer jeden, co?
- Dawaj. - Bruce Springsteen?
On nie jest ciapaty, co?
Hej!
To ma elegancję Lady Diany
i zmysłowość Tiny Turner.
Niewiele kobiet...
Obszedłem wszystkie sklepy w Arndale.
Twój tato dałby mi pracę?
Ale studiujesz dalej, co?
No jasne. Ale zwolnili mojego tatę.
Tato, J szuka pracy w weekend.
Możesz mu pomóc?
Wybacz. Interesy kiepsko idą.
Zrobię wszystko.
Otworzę, przeniosę paczki, posprzątam.
Bardzo mi zależy.
Dobra, zaczniesz w sobotę.
Ale nie mogę ci wiele płacić.
Co tam masz?
Ten gość jest niesamowity.
Nikt nie ma takich tekstów.
To Billy Joel?
Billy Joel? Pacanie, to jest Bruce.
A próbowałem go dobrze wychować, J.
Byłem tam, synu. 1981, Wembley Arena.
Rząd T. The River Tour.
Tylko mi tak nie pisz, J. To zbyt...
Stara szkoła?
Nie, amerykański.
Nie chcę się babrać z tym
Born in the USA i gwieździstym sztandarem.
Ciekawe, że cię to rajcuje.
Ta piosenka jest tak naprawdę
o losie weteranów z Wietnamu,
których źle traktowano po powrocie.
Powiedz mu, synu.
Co nie?
- Mam cię. - Do zobaczenia.
Do soboty, koleś.
Daj spokój, co ty robisz?
Chyba nie serio, koleś.
Nie możesz sprzedawać ciuchów tak ubrany,
ubrany jak on.
Boże.
A to co?
- Informator uniwersytetu. - W Manchesterze?
Mają genialny program angielskiego, łącznie z pisaniem.
Tam pójdę. Chcę zostać pisarzem.
Twój tato nie pozwala ci nawet
wpaść do mnie na imprezę.
Wiesz, że Manchester jest
jakieś 320 kilometrów stąd?
"Kiedyś, chłopie, Kiedy nie wiem na pewno
Kiedyś dojdziemy tam Gdzie być naprawdę chcemy
Paradować w słońcu będziemy
A na razie, tułać się trzeba
Aż wreszcie sięgniemy nieba".
Ty to napisałeś?
Mówiłem ci, że teksty są kiepskie.
Ledwie się rymują.
Macie ochotę
- na Red Wedge? - Super.
Mamy robotę w piątek.
Hej.
Potrzymaj to na chwilę, J.
Chcesz broszurkę?
- J. - Uwolnić Nelsona Mandelę.
Javed. Obudź się, koleś.
To ważne: Masz powiesić to tak,
żeby nie było załamań,
żeby można było podejść i założyć.
Patrzcie, co za jakość. Ależ to piękne.
Weźmiesz broszurkę?
Red Wedge wystąpi w piątek.
Red Wedge! Red Wedge!
Javed.
To prawdziwa muzyka,
a nie to gówno, którego słucha w pokoju mój syn.
Bystrzak z ciebie.
Naucz go.
Już się nie da.
Uważa, że syntezatory to przyszłość.
Przystojniak, ale nieszczęśliwy. Tylko popatrz.
Znowu to samo.
Synek, nie rób fochów
tylko dlatego, że twój koleś ma gust w muzyce.
Dzięki za wszystko, koleś.
J, J, zostaw go.
Mamy klientów. Chodź.
Drogie panie...
Matt.
Spadaj, Javed. Wkurzyłeś mnie.
Co to za nonsens?
Jaki to rodzaj ekonomii?
Ekonomia branży muzycznej.
Muzyka przy studiowaniu?
Bardzo niedobrze.
Zapomniałeś, po co masz zdobyć wykształcenie?
By poszerzyć umysł, zrozumieć świat
i inicjować zmiany?
Nie, żeby dostać robotę
i nie prowadzić taryfy
jak inni Pakistańczycy w tym mieście.
Od kiedy słuchasz tego
amerykańskiego Żyda, zmieniłeś się.
- Nie jest Żydem. - Ani Pakistańczykiem.
Obiecaj mi jedno:
Masz rzucić ten haram nonsens.
Zrób to dla mnie.
każdy jakiś sekret ma
który ukryć chce
Posłuchaj, beta.
Nie jestem typowym pakistańskim ojcem i nie mówię, że masz być lekarzem.
czasem nawet i przez całe życie
Ale prawnikiem, księgowym, agentem nieruchomości.
noszą go w sobie na każdym kroku
Doceniasz tę wolność?
aż wreszcie kiedyś się go pozbędą
albo pozwolą, by ich pogrążył
zadawaj pytania
ciemności na kraju miasta
Gratulacje.
Wydrukowali ci artykuł.
Źle napisali moje imię.
Możesz je po prostu zmienić na Jared.
Masz ochotę na lunch?
Ale jesteś aktywna.
Ciągle rozdajesz jakieś broszury.
Clay ma rację.
Trudno zainteresować studentów polityką.
No to pomożesz mi z tym czy nie?
Nie chcemy, by ta wiedźma wygrała po raz czwarty.
A jak pomogę,
pójdziesz ze mną na randkę?
Tak.
Ale... to ja wybiorę miejsce.
Świetnie było, co?
Uwielbiam wszystko antyfaszystowskie.
Skąd to zaangażowanie polityczne?
- Pewnie po rodzicach. - Są aktywistami?
Nie. Konserwatywni, zażarci Torysi.
A myślałem, że moi są straszni.
Ktoś w rodzinie musi mieć zasady.
Ja też nie dogaduję się z ojcem.
I chyba z nikim w rodzinie.
Oprócz siostry, Shazia.
Miło nie pasować.
Bo inaczej byś nie wyjechał.
Aplikowałem do Manchesteru.
Bo stamtąd są The Smiths?
Bo to cztery godziny od Luton.
Nie wiem, czy się uda.
Tato jest na zasiłku.
Stale w pośredniaku, w garniturze.
Czuję się egoistą,
chcąc iść na uniwerek,
kiedy on biedzi się w domu.
Nie możesz żyć dla ojca.
Nie znasz Pakistańczyków, co?
Żyjemy tylko dla rodziców.
Wy po prostu wychodzicie z domu.
A my odwrotnie.
A skoro o tym, chyba muszę iść.
Pa.
To koniec pierwszej randki?
Nie chcę iść.
"Chcesz tego, to bierz i zapłać cenę".
Co to znaczy?
Bruce Springsteen.
Wiesz, że słucha go Ronald Reagan?
Jest niesamowity. Polityczny, współczujący.
Posłuchaj tych słów.
Podoba mi się.
Ale co to znaczy?
To znaczy, że zostaję.
"W moich snach przytulam cię do siebie.
Jesteś wszystkim, czego chcę,
z tobą jest jak w niebie.
Jakby promień i płomień w całym ciele czuję
Gdy sobie wyobrażam, że twoje usta całuję.
Życiem moim jesteś,
Mego istnienia uzasadnieniem,
I w burzy o północy błyskawicy lśnieniem,
Powiewem wiatru, co w górę mnie unosi,
I letnim słońca promieniem, co ciepło roznosi.
Każda minuta z tobą to nieba ostoja
Tak bardzo pragnę, byś była moja".
Pocałowałeś ją.
Pocałowałeś. Hurra!
Zaraz, czy to fanka Bruce'a?
Jeszcze nie. Pracuję nad tym.
W college'u jest 600 ludzi jak Eliza,
którzy nie znają Bruce'a.
Coś musimy z tym zrobić. Chodź.
Chcecie program radiowy?
Tak.
Już istnieje program azjatycki...
Nie chcemy azjatyckiego.
Jako Pakistańczycy
mamy niby grać bhangrę?
To czego chcecie?
Programu wyłącznie z Brucem Springsteenem.
Tylko Springsteen?
Taki macie pomysł?
Bruce ma wiele do powiedzenia studentom.
Skąd mają wiedzieć, że można inaczej,
skoro tego nie słyszą?
Spójrzcie tylko tam,
na kalendarz.
Widzicie, który mamy rok?
Jest 1987.
Ja mam grać muzykę,
która przemówi do studentów.
To znaczy Bros. To znaczy Curiosity.
I tak, to nawet znaczy Debbie Gibson.
A Springsteena
to słuchali wasi ojcowie.
Nie mój.
- Hej. - Hej.
- W porządku? - Tak.
Kevin, przesuń się.
- Cześć. - Hej.
Podobał mi się wiersz dziś rano.
Nie mogłem spać.
To kolejny klejnocik Bruce'a?
Nie, to byłem ja.
Napisałeś to dla mnie?
Javed, twój artykuł na temat inspiracji Springsteenem...
Za dużo uwielbienia?
Bardzo osobiste, z pasją.
Jakbyś krzyczał z każdej strony.
Mam znajomą w Heraldzie.
Mogę się z nią skontaktować
i zobaczyć, czy da się
znaleźć staż dla ciebie.
Dobrze, Powrót na wrzosowisko.
Eustacia Vye: ofiara czy sprawca?
Co tu się dzieje?
Hej! Gdzie byłeś? Co ta za muzyka?
Co wyprawiacie?
Wynocha stąd! Wynocha z mojego boiska!
Uspokójcie się. Spokój.
Powiem twojej matce!
Wynosić się stąd.
Wzrasta napięcie w Bury Park,
gdzie powieszono łeb świni
na ścianie minaretu w Luton.
Świadkowie widzieli dwóch mężczyzn
wspinających się
by zawiesić łeb przed porannymi modlitwami.
Muszę iść. Przepraszam.
...policja robi
wszystko w jej mocy
w świetle tego szokującego zdarzenia.
Incydent miał miejsce,
gdy prawicowy Front Narodowy
ogłosił plan marszu
przez ulice Luton.
Nie ogłoszono jeszcze daty,
ale odwołano urlopy policji.
Mam nadzieję, że jesteście głodni.
I nadzieję, że Eliza się przebierze,
ale chcę za dużo.
Mamo, przestań narzekać.
Chleb czosnkowy.
- Świetnie. - Jesteśmy.
- Dobrze. - Świetnie.
Jak mamy siadać, kochanie?
Może ja tu na szczycie?
- Frances, może tam. - Ja tutaj.
Tak, więc ty możesz po drugiej stronie.
Siadajcie proszę.
Położę chleb czosnkowy...
- Na stole. - ...tu.
- Świetnie. - Świetnie cię poznać.
Eliza rzadko kogoś przyprowadza.
Wybiera chłopaków tak,
żeby nas jak najbardziej zszokować.
To polityka.
To ważne dla naszej Elizy, nie, księżniczko?
Najbardziej szokuje bigoteria.
Ma być biały, z klasy
- średniej i konserwatywny. - Proszę wybaczyć Elizie.
Czasem nie wiem, jak wychowaliśmy taką agitatorkę.
A ten z pomalowanymi oczami
i stokrotkami?
- Pamiętasz? - Chciał być Morrisseyem.
I był też jeden kolorowy z dredami.
Nie mówi się już "kolorowy".
Nie?
Dla Elizy im bardziej prowokujący,
tym lepszy.
Co jest prowokującego u Javeda?
Javed nie pije. Jest muzułmaninem.
Religia mu zabrania.
Napij się trochę i zobaczymy.
Nikomu nie powiemy, obiecuję.
Włamaliście się do stacji radiowej,
żeby puścić swoją płytę.
Bardzo przepraszamy.
Mam problem.
Proszę nas nie wyrzucać.
Potrzebuję klas zaawansowanych.
Bardzo panią przepraszamy.
No to zrobimy tak:
Obiecacie, że już nigdy,
i to przenigdy tego nie zrobicie,
i mam nadzieję, że to koniec.
To wszystko?
Zniszczyli moje studio.
Porysowali płytę Tiffany.
Błagam, Colin. Tiffany?
Nawet ja wiem, że to niewiele warte.
Telefon mobilny Judith Anderson.
Dobrze, uciekajcie. Tak, halo.
To mój telefon mobilny.
Proszę bardzo do biura.
Bo mobilny jest za drogi.
Bruce.
Przykro mi, ale nie mam drobnych.
Herald oferuje mi pracę przez wakacje.
Ile ci będą płacić?
Nic. To darmowy staż.
Masz pracować za nic?
Sądzą, że potrafię pisać.
To wielka szansa.
Jaka wielka szansa,
jak ci każą pracować, a nic nie płacą?
Tato, chcę być pisarzem.
- To nie praca. - Ale może być.
Wymień jednego pakistańskiego pisarza.
Pisanie jest dla Anglików z bogatymi rodzicami.
To szansa robić coś, co ja chcę robić.
"Ja"? Co to za "ja"?
Pozostali zarabiają pieniądze.
Mama, Yasmeen, Shazia.
Tylko ty nie.
Nie chcę być agentem nieruchomości,
kiedy mogę robić coś, co naprawdę chcę.
- Wysiadaj. - Co?
Nie będziesz tak mówił do ojca. Wysiadaj.
Przybycie tutaj to największa moja pomyłka.
Ja cię o to nie prosiłem!
Tak jest. Super. Dzięki, chłopaki.
No to na razie.
Do zobaczenia.
Musisz dużo ćwiczyć.
Bo każdy z nas solidnie pracuje.
- Matt. - Dobrze było, przestań.
Matt.
Było dobrze, nie?
O której jutro?
- Punkt 10.00. - Matt.
Po próbie kapeli?
Przepraszam.
Nie chciałem.
Możemy o tym zapomnieć?
Zapomnijmy, kto cię wspierał w szkole,
kiedy cię wyzywali od ciapatych.
Zapomnijmy, kto się starał,
żebyś miał dziewczynę
i normalne życie.
Teraz jesteś panisko, bo college
i te twoje filozofie życiowe Bruce'a,
teraz myślisz, że możesz na mnie srać.
Bez tego nadal jesteś smutasem Javedem,
którego ojciec opieprza, jak mój mnie.
Nara, chłopaki.
Nara, Matt.
Trzymaj się, koleś.
Wsiadaj.
Słyszał pan to.
Próbuję tylko walczyć o siebie, nie robić tego,
czego chcą inni,
a to, co ja chcę.
Dobrych przyjaciół trzeba wysłuchać.
Przepraszam.
Za bardzo się przejąłem sobą.
Twoja muzyka przemawia do ciebie...
- Palant z ciebie. - Wiem.
Przepraszam.
A co do dziewczyny dla mnie...
Już mi nie musisz pomagać.
Co?
Masz dziewczynę,
i nawet mi, kurde, nie powiedziałeś!
Ty mały gnojku.
Może wreszcie napiszesz mi
jakieś znośne teksty.
Wszyscy wyszli.
Jesteśmy tylko we dwoje.
No i Bruce.
Shazia.
Zapomniałam podręcznika i...
Teraz cię mam.
Mogę cię o coś spytać?
O co?
Robisz to, żeby zszokować rodziców?
Naprawdę sądzisz, że myślę
teraz o rodzicach?
Chcę powiedzieć,
że nawet jeśli, to nie szkodzi.
Wiesz, która godzina, koleś?
Masz tekst.
Podziękuj mojej dziewczynie.
Ty mały diable.
Chodź tu. Wejdź.
Opowiadaj. Zaraz.
Nie. Obiecałem siostrze imprezę.
Imprezę?
O 8.00 rano?
Naprawdę dużo dla ciebie robię, Shazia.
Wiem, ale ona jest tego warta, nie?
No i jest bardzo ładna.
A rodzice tych wszystkich nie wiedzą,
że oni są na wagarach
w klubie nocnym o 10.00 rano?
A ty wiesz, że jesteś Azjatą?
Nie wierzę, że nie słyszałeś o przedpołudniówkach.
Jezu, Shazia.
Wyglądasz jak pakistańska Madonna.
Dzięki Bogu, że rodzice cię nie widzą.
I to jest świetne w przedpołudniówkach.
Możemy być sobą.
Wielkie brawa.
Dla azjatyckiego Michaela Jacksona, Johnny'ego Zee.
A teraz coś świeżego
wprost z Londynu.
Najlepsze fryzury na Zachodzie.
Oto Heera.
Proszę przechodzić. Dziękujemy za wizytę.
Proszę o NME.
- Proszę. - Dzięki.
Dziękuję.
Czym mogę służyć?
Proszę Kit Kata.
Dwadzieścia pensów proszę.
Dzięki.
No to się wyrównało.
Jak ma na imię?
- Kaleem. - Jak długo go znasz?
Piętnaście miesięcy.
Piętnaście miesięcy?
Chodzi do szkoły obok mojej.
Shazia, dobra jesteś.
Nie wiedziałem nawet, że tańczysz.
Tylko wtedy zapominam o życiu.
Kiedy tańczę, zapominam o świecie.
Dobrze to rozumiem.
Ty to robisz w swoim
szalonym świecie rocka.
Przyjeżdża.
Bruce. Stadion Wembley. Mój Boże, Boże.
O ile nie wystąpi przed południem,
wiesz, że nie pójdziesz, prawda?
Pójdę. Muszę.
Jesteś Javed, prawda?
Tak, chcesz herbaty?
Jesteś muzułmaninem?
Tak, ale mogę zostać, prawda?
Mówisz w Urdu?
- Trochę. - To więcej ode mnie.
Potrzeba reportażu o meczecie.
Ze mną nie będą gadali.
Meczet?
Ludzie chcą, żeby go zamknąć.
Możesz przedstawić waszą wersję.
Jak ci się uda, zostaniesz opublikowany.
Proszę, teraz wyglądasz jak młody człowiek.
Wyglądam jak
przystojniak, za którego wyszłaś?
Nie mów tak.
Siedź spokojnie. Muszę wracać do szycia.
Czemu płaczesz? To czasy szczęścia.
Jakiego?
Zawiodłem ciebie i Yasmeen.
Nie mogę nawet zapłacić za wesele.
Ty harujesz na tej maszynie
od rana do nocy.
Co się porobiło?
Nie tak miało być.
Chup, bądź cicho.
Jesteś głową tej rodziny.
Nikt się o nas nie troszczy jak ty
i nikt nie ma lepszego ojca od Yasmeen.
To będzie najlepsze wesele.
Zobaczysz.
Zaraz ci pokażę.
Shaz, pomóż mi.
- Sprzedają bilety na Bruce'a. - Teraz?
Szybko wrócę. To kawałek stąd.
Spotkamy się później.
Muszę teraz, bo wyprzedadzą.
Dobrze, będę cię kryła.
A skąd masz forsę?
Tato wszystko zabiera.
Herald zapłacił mi za artykuł,
ale nie powiedziałem tacie.
Shazia, zaczynam się czuć winny.
Patrzcie na piękną pannę młodą.
Tak ma wyglądać, panie Shah.
Księżniczka Bury Park!
Idź, bo inaczej nigdy nie zobaczysz Bruce'a. No idź już.
Panie, do samochodów.
Wsiadajcie szybko.
Bo się spóźnimy, jedźmy.
Jedziemy na ślub, panie władzo.
- Musi pan zaczekać. - Co się dzieje?
Musimy się tam dostać.
Moja córka wychodzi za mąż.
Jak są czarni,
to są marni!
Proszę się przesunąć tutaj.
Przesunąć się.
- Beti. - Mamo.
Zostań tu.
Proszę się odsunąć.
Musimy tam dojechać.
- Naziści! - Do nauki!
Pakistańczycy won!
Jak są czarni, to są marni!
Precz z Frontem Narodowym!
Zdrajca!
Precz z Frontem!
Bruce Springsteen. Zostały bilety?
Czy zostały jakieś bilety?
Jeszcze nic nie sprzedaliśmy.
Dwa proszę.
To będzie 40 funtów.
Bardzo proszę.
Dzięki.
Saleem, co robisz? Wracaj.
No co jest! W co pogrywasz?
Musimy na ślub.
Saleem!
Nic ci nie jest?
W porządku.
Weźcie go! Byle szybko!
Gdzie jest Javed? Nic mu nie jest?
Krwawisz. Gdzie Javed?
Javed? Javed?
Zdejmij to.
- Zaraz naprawię. - Zostaw.
Yasmeen wyglądała pięknie, prawda, mamo?
- No i on się jej spodobał. - Ona mu też.
Tak się do niej uśmiechał.
Widzicie? Ci zbóje nic nam nie popsuli.
Wielki sukces.
Dziękuję.
Panie Khan,
ale wyciął numer.
Pierwsza strona.
Gratulacje, synu.
Pniesz się w górę.
W dzień ślubu Yasmeen?
Publicznie pierzesz brudy.
Uważasz, że tak trzeba?
Co ty wiesz o Islamie?
Próbowałem ochronić meczet.
Myślałem, że będziesz dumny,
jak pan Evans.
Dumny?
Mam być dumny, bo zwróciłeś na nas uwagę?
Dałem nam głos, to nasza historia.
My mamy się nie wychylać.
A ty stale to robisz, przez te swoje pomysły.
Przez tego żydowskiego śpiewaka.
On nie jest Żydem, tato.
Twój syn stracił rozum,
słuchając bakwaas tego gościa.
- Tato, posłuchaj. - To ty słuchaj.
Czy ten człowiek śpiewa dla ludzi jak my?
Do mnie przemawia.
Przyjeżdża do Londynu i idę go zobaczyć.
Ma tu koncert i idę na niego.
Skąd wziąłeś pieniądze na bilety?
Zarobiłem. W Heraldzie.
Mówiłeś, że ci nie płacą.
Twoja matka pracowała dzień i noc na to wesele,
a ty marnujesz pieniądze?
Dosyć tego. Dawaj bilety.
Nie! Są moje. Za moje pieniądze.
Chcę się stąd wydostać.
Chcę iść na uniwersytet.
Pójdziesz, w Luton.
Luton nie ma uniwersytetu.
Pójdę do Manchesteru, bo tam mnie chcą.
Nie, nigdzie nie pójdziesz.
- Daj mi bilety. - Nie!
Kupiłem je za własną forsę, zarobioną na pisaniu.
- Za swoje słowa. - Dawaj bilety!
- Nie! - Tato, przestań!
Tato! Dość!
Puść mnie, tato.
Przestań, proszę. Co robisz?
Co ci mówiłem?
Nie jesteś Brytyjczykiem, więc nie zachowuj się jak gora.
Jesteś Pakistańczykiem. Moim synem!
Nie chcę być twoim synem!
Chcę być czymś więcej!
psy na ulicy głównej wyją
one rozumieją
wezmę ten moment w swoje ręce
nie jestem już chłopcem nie, jestem mężczyzną
i wierzę
Jak twój tato?
Byłam tam, jak go przewrócili. Ty gdzie byłaś?
Nie wiedziałem, że zmienili datę marszu.
Poszedłem po bilety na Bruce'a.
Twój tato mógł zostać poważnie ranny.
Powinieneś był tam być.
Kto idzie po bilety
w dniu rodzinnego ślubu?
No to ciebie też wkurzyłem.
Przepraszam, że raz pomyślałem o sobie.
Nie nadymaj się.
Wiesz co?
To nie ma sensu.
- Co? - No to.
My. To na nic. Rozumiesz?
- Nie. - Bo moja rodzina...
Przestań wszystko tłumaczyć rodziną.
Ten sweter jest okropny.
Javed.
Pewnie to zły moment,
ale posłałam twój esej,
Amerykański sen w Luton dyrektorowi
i wysłałam go na konkurs.
Dlaczego?
Bo jest dobry.
I nie zgadniesz, zwyczajnie wygrałeś.
Że co?
Wybrali dziesiątkę młodych pisarzy
i jesteś na tej liście.
Nie chcesz wiedzieć, co wygrałeś?
Nie bardzo.
Wyjazd do Monmouth College.
Mają tam prestiżowy konkurs,
więc pewnie zechcą poczytać twoje teksty
na temat lokalnej gwiazdy.
Wiesz, gdzie jest Monmouth College?
New Jersey, USA.
Niedaleko Asbury Park,
gdzie dorastał twój bohater.
Powinni dać nagrodę komuś, kto może jechać.
Co takiego?
Tato nigdy mi nie pozwoli.
No tak. Akt III, scena IV.
Wygrałem konkurs.
Coś wygrałeś? To dobrze.
Pisania.
Jak wygrałeś, musiałeś ciężko pracować. A to dobrze.
Nagrodą jest wyjazd
na konferencję w Monmouth College.
- Gdzie to jest? - New Jersey, Ameryka.
Wygrałem spośród tysięcy studentów.
Ameryka nie jest bezpieczna. Narkotyki, gangi...
Mamy jedno i drugie w Luton.
W Ameryce nikogo nie obchodzi, skąd jesteś.
Każdy może robić, co zechce.
Nawet nie wiedzą, kim są Pakistańczycy.
Wszystko, co złe w Anglii,
- jest jeszcze gorsze w Ameryce. - Nie, tato.
Co dobre w Brytanii,
jest lepsze w Ameryce.
Muzyka, telewizja, możliwości.
Chcę tego spróbować.
To niebezpieczne i jesteś za młody.
A ty wyjeżdżając z Pakistanu?
Co mówił twój ojciec?
To co innego.
Ja jadę, tato.
Muszę.
Jeśli mnie nie posłuchasz i wyjdziesz przez te drzwi,
już nie wracaj.
Javed.
Beta.
Następny.
Cel wizyty?
Konferencja w Monmouth College.
Wygrałem to jako nagrodę.
Ale to nie główny cel.
Jadę z przyjacielem do Asbury Park,
zobaczyć miasto Bruce'a.
Że co takiego?
Hej, Billy. Posłuchaj tego gościa.
Przejechali tyle,
bo są z kumplem fanami Bruce'a.
Nie ma lepszego powodu,
by odwiedzić Stany
niż zobaczenie domu Bossa.
Następny.
DOTARLIŚMY!
MIEJSCE URODZENIA BRUCE'A!
TU SIĘ URODZIŁ!
JEGO DOM RODZINNY!
TU ĆWICZYŁA KAPELA!
BYŁ TU NA LODACH!
ONA GO OBSŁUŻYŁA!
KONCERT DLA WRACAJĄCYCH!
POZDROWIENIA Z ASBURY PARK NEW JERSEY
Sobota wieczór w Stone Pony,
gdzie się wszystko zaczęło.
Shazia rozmawiała z Javedem. Wrócił z Ameryki.
Mieszka z tym Sikhem.
- Musisz to naprawić. - Ja muszę?
On mnie nie usłuchał.
Gdy wyjeżdżałeś, rodzice
błagali cię, byś został w Karaczi,
a ty co?
Chciałem coś lepszego dla rodziny.
I niby wiedziałeś lepiej niż oni?
On chce studiować pisarstwo
przez kilka lat w Manchesterze.
A ty na stałe wyjechałeś z Pakistanu.
Ja ci pozwoliłam, bo ci ufałam.
Nie możesz zaufać własnemu synowi?
Jeśli tego teraz nie naprawisz,
stracimy syna na zawsze,
a tego ci nigdy nie wybaczę.
"Ojciec i syn"?
Pani Khan?
Jestem przyjaciółką Javeda.
Dobry wieczór państwu.
Witam na specjalnej uroczystości,
honorującej najlepszych z Luton College.
Zapraszam później na małe przyjęcie.
Będzie mnóstwo
chardonnay i paluszków.
Rozpoczniemy od Javeda Khana,
który przeczyta fragment
Niekontrolowanego amerykańskiego snu w Luton.
Bardzo prosimy.
Posłuchaj tego, tato, co?
Dziękuję.
Bruce Springsteen,
jak głosi jego najsławniejszy album,
urodził się w USA,
lecz ma fanów na całym świecie, łącznie ze mną.
Ja nie urodziłem się w USA,
ani nie dorastałem w Asbury Park, New Jersey,
ale w Bury Park w Luton.
Springsteen przemówił do mnie
swym śpiewem i poglądami,
bo głosi wartości, które są
nie tylko amerykańskie, lecz powszechne.
Głosi ciężką pracę. Nie godzi się, by zarzucać swe sny
i pozwolić światu na ich niespełnienie,
by nie przepadli ci najlepsi.
W tych słowach widzę pomost pomiędzy Springsteenem
a mym azjatyckim pochodzeniem.
Tędy. To tu.
Dlatego też muzyka i wartości
amerykańskiego snu Springsteena
mogą dotyczyć i poruszyć chłopaka z...
Przepraszam, chyba nie dam rady.
Dasz, kontynuuj.
Kiedy to pisałem, wierzyłem
w każde słowo, ale teraz...
Dużo się wydarzyło od napisania tego.
Wtedy sądziłem,
że Springsteen jest odpowiedzią
i że wystarczy żyć wedle jego słów.
Teraz już tak nie myślę.
Bruce Springsteen wydostał się z New Jersey,
podążając za swym marzeniem.
Bruce śpiewa:
"Gdyby spełniały się marzenia, ale byłoby miło?
Ale to nie marzenie dziś wieczorem.
Jak tego chcesz, to to bierz, tylko zapłać cenę."
Pozostaje pytanie: Czy mogę zapłacić tę cenę?
Wiem, że marzenia nie czynią mnie złym synem.
Ale wiem też, że jestem tu
dzięki poświęceniom mojej mamy i mego taty.
Mój tato to nietypowy ojciec.
Raczej sobie nie dowcipkujemy.
To nie tato z telewizji.
Często zdaje się zły na cały świat.
Bruce Springsteen chyba by zrozumiał mojego tatę,
bo, tak samo jak jego ojciec,
obaj wywodzą się z biedy,
obaj ciężko pracowali w fabrykach
i obaj mieli niespełnione marzenia,
co spowodowało ten gniew.
I obaj mieli synów,
którzy chcieli sprawić, by poczuli dumę.
Bruce ma piosenkę o tytule Blinded by the Light.
Gdy ją usłyszałem, sądziłem, że jest o miłości,
a to oślepienie
może być miłością do dziewczyny czy pieniędzy.
Wczoraj znów jej wysłuchałem.
Bruce mówi tam znacznie więcej.
Mnie oślepiło światło,
gdy usłyszałem Springsteena,
ponieważ wtedy myślałem tylko
o Springsteenie i sobie.
Ale nigdy nie jesteśmy tylko jednostkami.
Mamy przyjaciół,
rodzinę,
i ich opinie są bardzo ważne.
Sukces bez nich to nie sukces prawdziwy.
Oślepienie znaczy, że nie widzę,
jak bardzo jestem podobny do taty, a tato do mnie.
Bardzo chciałem opuścić Luton,
ale rozumiem, że Luton nigdy nie opuści mnie.
Bruce mówi, że nikt nie wygrywa, póki nie wygrywają wszyscy.
Mam nadzieję zbudować most do moich ambicji,
ale nie mur, oddzielający mnie od rodziny.
To moje marzenie.
To mój amerykański sen.
Tu, w Luton.
Brawo.
Tak mi przykro.
Tęsknię za tobą jak szalony.
"Jak ta rzeka, co nie wie, gdzie płynie,
Zbłądziłeś i nie wiesz, czy przez to nie zginiesz.
Ale każdy głodne serce ma."
Każdy głodne serce ma.
Powiedziałaś rodzinie, co?
Bardzo dziękuję.
Idź i porozmawiaj z tatą.
Beta.
- Taka jestem z ciebie dumna. - Dzięki. To dla ciebie.
- Shaz. - Ale się sprawiłeś.
Super. Przyniosę ci coś do picia.
Witam, pan na pewno jest ojcem Javeda.
Niech pan będzie z niego bardzo dumny.
Dziękuję, pani Clay, za wszystko.
Ty wykonałeś pracę. To ty jesteś pisarzem.
Synu...
Ten Bruce Springsteen na pewno jest Amerykaninem?
Tak. I nie Żydem.
Czytałem teksty. Mówi, żeby ciężko pracować,
nie poddawać się i szanować rodziców.
To na pewno Pakistańczyk.
Synu, to pisz sobie te opowieści.
Tylko nie zapominaj o naszych.
Chodź.
- Spakowany? - Tak.
Zrobiłam ci trochę jedzenia.
Mamo, chcę ci to dać.
Dostałem świetną cenę
za swoją kolekcję Bruce'a.
Łatwo ją odtworzę.
Beta.
J! J!
Koleś, prosto z drukarni.
Nowe demo. I dzięki ci za teksty.
Da się jeszcze parę sklecić.
Jadę na próbę dźwięku.
Spróbuję ci załatwić
bilety na nasze występy, co?
- Na razie. - Narka, koleś.
Hej.
I to jest to.
- Ja i Manchester. - Ja i Leicester.
"Kiedyś dojdziemy tam,
Gdzie być chcemy.
Paradować w słońcu będziemy."
Bruce!
Będę tęsknić.
Chodź, tato, jedźmy.
Jedź ostrożnie.
Czekaj.
Ty prowadź.
Gotów? No to jedziemy.
PRAWDZIWY JAVED
BYŁ NA PONAD 150 KONCERTACH BRUCE'A SPRINGSTEENA
PRAWDZIWY ROOPS!
PRZYJACIELE DO DZIŚ.
DLA NASZYCH RODZICÓW
NA PODSTAWIE "POZDROWIEŃ Z BURY PARK"
SARFRAZA MANZOORA
INSPIRACJA: MUZYKA I TEKSTY BRUCE'A SPRINGSTEENA
Tekst polski: Roman S. Czarny